Kom buikdansen om te ontgiften van algoritmes.
Voor velen zijn deze dagen zo donker en koud dat we het liefste óók na werk wegduiken achter schermpjes thuis. We merken dan vaak een zwaar gemoed op bij onszelf. Niet zozeer dat we ons fysiek zwaar voelen -behalve na teveel chocoladeletters- maar gedachten drukken zwaar op ons. Deze dagen ontkom je er dan niet aan dat algoritmes post vatten in je eigen denken. Boosheid, verdriet om de staat van de wereld, onmacht, het begint deze dagen langzaam te gisten achterin je gedachten.
Het is dan verleidelijk om de zwarte gedachten behorend bij deze tijd te ’temmen’ met redelijke gedachten, maar meestal werkt dat niet. Wat wel goed werkt? Dans.
Weg van alle algoritmes van internet krijgt je lichaam tijdens dans een reset. Even is er een uurtje een kallibratie met de omgeving. We dansen om het dansen. Niet omdat het een doel dient. Niet omdat er een challenge is. Dans is volstrekt nutteloos en dat, juist dat, maakt dat er de mogelijkheid is om te resetten van het gif van de algoritmes dat zich vermengd had met het denken.
Zulke nutteloze dans zal nooit uit te besteden zijn aan algoritmes. Dat komt omdat je een lichaam, een omgeving, een situatie nodig hebt in al haar niet te kwantificeren complexiteit. Pas als je een poos niet danst ontdek je dat dans achteraf gezien nut had. Een beetje zoals een stilte pas opgemerkt wordt als ze doorbroken is.
Vanuit Enschede iedereen fijne feestdagen toegewenst en als nieuwjaarsgroet:
Moge je de irrationele danser in jezelf koesteren om na de dans vrijer in de wereld te kunnen bewegen.
